Los poemas que aparecen publicados están inscritos en el Registro de la Propiedad Intelectual de la Oficina de Barcelona. Cualquier uso indebido o sin previa autorización del autor será denunciado en los estamentos competentes.

miércoles 4 de enero de 2012

QUERIDOS REYES MAGOS:


Queridos Reyes Magos:
Este año me queda poco por pedir. Sé que hay personitas que necesitan mucho más que yo, así que… emplead algún esfuerzo más en intentar que, no sólo en estos días, la gente pueda disfrutar de la sensación de paz, tranquilidad y felicidad que siento yo cada noche al irme a dormir. Creo que ese sería su mejor regalo.

Yo sólo pido salud (para mí y para los míos). Que mi princesa siga creciendo sana y contenta como lo viene haciendo hasta ahora; que mi mamá siga teniendo luz en los ojos cuando nos mira (sobre todo a ella) y que esa personita que la vida ha querido poner a mi lado siga siendo feliz conmigo (aunque él sólo quiera afirmar que vive para que yo sea feliz) porque a mí, cada segundo un poquito más, me continúa haciendo la persona más plena, feliz y satisfecha del mundo entero.

Eso sí… no quiero que mueran los sueños. Vosotros mismos ya estaréis viendo que poco a poco se esfuma la fe de aquellos que no ven la luz al final del túnel. La gente no valora los regalos que no pueden envolverse y, aún menos, aquellos que no se compran ni con todo el dinero que exista. Yo tengo todo lo que necesito, incluso más de lo que hace algún tiempo me hubiera atrevido a imaginar. 

Así que… seguid regalándome sueños y dándome la oportunidad de poder cumplirlos. Más allá de cualquier deseo en concreto, os continúo dando la potestad de sorprenderme con gratas sorpresas.

jueves 17 de noviembre de 2011

LA FRONTERA DEL MIEDO



Hace mucho que no escribo… es cierto. Sigo apareciendo por aquí, echo un vistazo a varios pensamientos que sí se asoman por estos lares y vuelvo a mi mundo no sólo formado por palabras. Lo sé. Sé que no mantengo el mismo ritmo que un día seguí, pero… aunque sea un poco egoísta por mi parte, en estos momentos no tengo la imperiosa necesidad de plantarme frente al PC a desgranar mis pensamientos porque tengo la inmensa suerte de poder darles vida de forma directa.

Es cierto que de vez en cuando me asalta la nostalgia de dejar volar mi mente y compartir con el mundo lo que ronda por mi interior, pero el calor de sus brazos rodeándome en el sofá me hace desistir de forma inmediata de mi intención de abrirme a una hoja en blanco.

El regalo diario de su compañía me hace olvidar en ocasiones que fuera de aquellas paredes continúa existiendo el mundo. Ver cómo nuestra vida diaria es mejor de lo que jamás soñé me genera el apetito egoísta de disfrutar del momento junto a él y la pequeña que llena de sonrisas cada rincón de la casa.

Sé que no es nada nuevo. Sé que él ya lo sabe (me encargo de decírselo cada día), pero quiero recordarle al mundo que mi vida es mucho mejor desde que él existe en ella. No es sólo por sus detalles (al comprarme magdalenas para que comparta con él las delicatesen que prueba), no es únicamente por sus sorpresas (por hacer realidad en poco tiempo muchos de los sueños que había tenido durante toda mi vida), no es por el cariño que nos demuestra constantemente ni por la delicadeza con la que siempre nos trata; sino también por sus ganas de vivir y querer compartir su vida conmigo, por su entusiasmo frente a los cambios que presenta la vida, porque cree en mí y me lo demuestra siempre, haciendo que me sienta capaz de traspasar la frontera del miedo agarrada de su mano.

Ya sé que él lo sabe. Incluso cualquiera que me haya leído antes lo sabrá. Aún y aunque haga tiempo que no lo escriba, cada segundo que pasa le quiero un poquito más...

sábado 30 de julio de 2011

ESTIC ENAMORADA DE TU.


Estic enamorada de tu, però fins un punt que posiblement mai ho puguis compredre, o potser sí... 

Estic enamorada dels petons que hem donen els teus ulls quan m'iluminen cada nit fosca el camí cap als meus somnis.

Dels teus llavis que em fan dolça la vida a cada instant que et sento al meu paladar mentre tanco els ulls per retenir l'emoció de notar-te.


Enamorada de les teves mans que m'acaricien sempre amb una inusual tendresa i, com no, enamorada del teu cos sempre generos per donar-me un plaer prohibit a la resta de la humanitat.


Estic enamorada del teu amor perquè mai a la vida m'havia sentit tant complerta com ara que vaig de la mà amb tu pel mon.
Perquè aquelles papallones dels primers dies s'han trobat una llar dintre meu i no he deixat d'estar mai enamorada de les teves paraules quan delicadament em confirmes que en la vida podré estimar-te tant com tu a mi. I encara més enamorada perquè visc amb i per tu dia a dia, sense importar-nos  el recorregut ni les circumstàncies.

No ens importen els salts o el canvis que s'hagin de fer en la vida, el que m'importa ets tu i que, a més de viure, puguis afirmar cada matí (com jo ho faig) que ets FELIÇ i que, en part, és per poder tornar-me a donar els bons dies...

miércoles 8 de junio de 2011

A COURAGE

A Courage:
He intentado comentar tu post en repetidas ocasiones y... no puedo guardar el comentario (tu página se cierra cada vez que lo envío).  Así que... tengo que buscar otra alternativa para agrradecerte, como siempre, tus detalles hacia mí.
Ahí va!!

Precioso texto, Courage.
Expresas con palabras lo que algunos sólo vemos con el corazón.
Sigue inventando siempre nuevos proyectos que te hagan volver a confiar en el futuro.

Uno de mis proyectos también era tener alitas blancas al crecer. Volar con alguien de la mano que no me permitiera caer, y... aunque ese proyecto me costó algo más que 16 primaveras de mi vida, hoy puedo confirmar que, una vez cumplido, sigo confiando en el futuro.

Gracias por tus palabras, princesa.
Me haces sentir grande en este mundo tan pequeño!!

A vegades, la llengua en la que es parla és igual... els secrets també es revelen amb mirades.
;)

domingo 24 de abril de 2011

AHORA VIVO EN EL PARAÍSO!!!

He vuelto a cambiar de  hogar.
Esta vez me he ido sin maletas, sin prisas, sin llantos... pero jamás había tenido tantas ganas de quedarme y de llevarme conmigo todo aquello que me resulta necesario en la vida.
¡¡Qué curioso!! No hay nada que eche de menos, nada que me resulte extraño, nada que al cerrar los ojos al dormir me falte cuando estoy a tu lado.
Siento que lo tengo TODO. Algunas de mis rutinas han cambiado y ni siquiera me he parado a pensar que no me resulta raro. 
Sin embargo, no pasa ni una sola noche en la que, al recostarme sobre tu pecho, no me embarguen unos deseos irrefrenables de darle gracias a la vida por permitirme pasar un día más a tu lado.
Sigue existiendo esa necesidad imperiosa y constante en mí de dejarte patente que TE QUIERO de la manera más increíble que jamás hubiera pensado y quiero que tengas siempre presente en tu cabecita que estoy muy orgullosa de tenerte conmigo.
Poder compartir los segundos, las horas, los días y en breve ya los meses contigo hace que viva constantemente en el paraíso.
Da igual que sea tu casa (o la mía), lo importante es que es nuestro hogar.

sábado 26 de febrero de 2011

INCLUSO CUANDO NO ES NAVIDAD.

Creo que nunca, hasta hoy, me había dirigido a ti en primera persona en algo más allá de mis pensamientos. Siempre hay una primera vez y… aunque sé que mis letras no recibirán el honor de tu mirada azul, puede que la vida haga su trabajo y acabe plasmando ante tus ojos este silencio que me persigue y que seguiría así después de tan grande casualidad.

Ahora me veo con la fuerza suficiente para dirigirme a ti. Y sí, es verdad, hay veces en las que te imagino. Incluso hay momentos en los que me supongo junto a mi hermano dándole un abrazo y deseándole una “feliz navidad”. Pero siempre se queda ahí, en algo parecido a un sueño (y eso que tampoco te he soñado nunca), como tampoco nunca te lo he dicho. Nunca ha salido de mi boca esa idílica palabra que para mí es “papá” dirigida hacia ti. Por supuesto, tampoco es mi intención decirla ahora, pero… hace unos días me di cuenta que en esta época en la que la hipocresía llena gran parte del lugar de lo que deberían ser las demostraciones de amor, me asaltan las ganas de mirarte (aunque no te dijese nada).

El resto del año sigue siendo igual, lo sé. La Navidad no es más que una semana en la que, aún no sabría decirte por qué, digamos que… noto más tu ausencia (tampoco es que te eche de menos). Es como si necesitase especialmente que supieras que existo. Es una especie de sensación de añoranza de algo que nunca llegué a tener. Es como si necesitase darte un abrazo y decirte que siempre he estado aquí, aunque no seas consciente de ello y… como sé que tengo muuuuchas posibilidades de no poder dártelo nunca, estos días me asalta un coctail de tristeza y resignación que no termino de asimilar después de más de tres décadas desde nuestra existencia en común (y por separado).

No puedo. Aunque también es verdad que tampoco he intentado ponerle remedio (para ser sincera, además de no decírtelo a ti, tampoco se lo he dicho nadie…), pero no puedo hacerme la ilusión de imaginar que algún día podré ni tan siquiera saber qué se siente entre tus brazos (siendo, o no, Navidad). No puedo permitirme pensar que algún día podrías abrazar a tu nieta mientras ella te dijera que te podría querer “hasta el infinito” cuando tú ni siquiera sabes que existe (ni que existo).

No quiero ponerme triste, ni melancólica, ni tan siquiera echar una lagrimita que me pueda hacer brillar estos ojitos que te debo. Simplemente quería, aunque fuera una vez en la vida (en la distancia y en el anonimato) desearte feliz Navidad. En el fondo, sólo quiero que puedas ser feliz allá donde estés (puede que hasta hayas traspasado ya la línea de la vida) y que, aunque nunca llegues a saber que existo, quede patente que en cada lista de propósitos de año nuevo, sigo marcando aquel sueño de hace más de veinte años en el que alguien bajó del cielo para decirme que tendría el placer de conocerte.

Hasta entonces, Feliz Navidad, papá.

Por favor, hazlo extensivo a mi hermano con el que sí he soñado, por el que no me importa echar una lagrimita y al que sí me encantaría decirle que estoy aquí (incluso cuando no es Navidad…).

domingo 13 de febrero de 2011

NADIE COMO YO






Es cierto. El 14 de febrero no es más que un día más en el que puedo demostrarte (no sólo con palabras) que te quiero, que a tu lado soy FELIZ y que ojalá que cada instante pudiera ser infinito y poder disfrutar de tu presencia eternamente.


Es verdad. No necesito anuncios en la tele ni pancartas en el centro comercial que me recuerden que estoy enamorada de ti. San Valentín viene haciendo bien su trabajo desde mucho antes porque cada día contigo es para mí un buen motivo para celebrar.


Sí!! Y aunque ya lo sabes, me gusta esparcir en el silencio evidencias de mis sentimientos porque… ni hoy ni mañana, ni dentro ni fuera de esta tierra habrá nadie que te quiera más que yo.


Sí!! El cielo (límite que marca la humanidad para ser feliz) se me ha hecho visible en tus ojos y aunque me falte tiempo en la vida para quererte todo cuanto quisiera, aunque no sea más que un eco de lo que diariamente de digo, puedes estar convencido de que nadie te quiere como yo…


TEM

miércoles 2 de febrero de 2011

13 MILLONES DE SEGUNDOS


Gracias por escuchar mis pensamientos, por comprender mis sueños, por quererme con mis defectos desde el primer día, desde el primer instante en el que supe que tu mirada me devolvería la vida.


Gracias por todas las veces que has dejado caer tus labios en los míos, por dedicarme tu tiempo y por entregarme tu alma. Gracias por hacerme sentir la persona más feliz del universo y por brindarme el gran honor de luchar por la vida a tu lado.

Gracias por estos 152 días, por nuestros 219.145 minutos, por los más de 13 millones de segundos en los que tu aliento me ha demostrado que existe el amor...

martes 25 de enero de 2011

ÉRASE UNA VEZ UN SUEÑO.




un sueño que no se dejó morir. 

Nació pequeñito y sonriente, con la esperanza innata de cumplirse un día y ser el principal motivo de una inmensa luz en el corazón de la personita que eligió.

Nunca tuvo miedo a la vida. Intentó una y otra vez alcanzar su meta sin miedo a fracasar y ser nuevamente el eco del llanto que ocultaba su luz. Así creció, siendo una llamita perenne que mantenía tibia la ilusión de cumplirse mientras era testigo privilegiado de derrotas que encogían su músculo preferido; pero… aún y así, siguió adelante.

Tuvo que escuchar pretextos y excusas de sueños muertos. Se planteó en repetidas ocasiones los beneficios de su constante esfuerzo mientras veía esfumarse en recuerdos y suspiros a algunos compañeros que se dejaron morir. Valoró la posibilidad que la conciencia le señalaba y se creía por momentos sólo una fantasía, una ilusión, un espejismo imposible para convertirse en realidad en este mundo nuestro que no da cabida a los sueños; pero… siempre tuvo algo dentro de sí que le hacía creer en su propósito aún sin evidencias de poder ser lo que anhelaba ser.

Y un día… ocurrió. En uno de sus muchos intentos, vio cómo la personita que escogió para compartir la oportunidad de ser, supo identificar la sensación que le hacía acercarse a su meta. Y ambos lucharon (ser y sueño). El alma de la personita que mantuvo su empeño envuelto de esperanza innata supo pelear por alcanzar la meta del sueño que le guió hasta la felicidad.
Ésta (que podría identificar con nombres y apellidos) se siente plenamente orgullosa de seguir luchando por ti sabiendo que tú vives mientras ella es feliz…

Hubo quien dijo que la vida es sueño.
Mi sueño sigues siendo tú.

sábado 22 de enero de 2011

PALABRAS ESCONDIDAS



Escondidas entre tus sábanas tienes las palabras que te susurrará mi alma por siempre.
Tus ojos no mienten. Mis dedos tampoco...

domingo 19 de diciembre de 2010

NO SABÍA QUE SE PUDIERA SER TAN FELIZ!


Al mirarte me doy cuenta que ya no me siento un germen del olvido.
Has sabido llenarme de esperanza callando con tus besos los silencios en los que se perdió un día mi vida.
Ahora hay un presente en el que no duelen los sueños, en el que despierto observándote y me siento dueña del universo.
Qué orgullosa me siento de creerme la sangre que te permite "vivir".
Realmente yo no sabía que se pudiera ser tan feliz...


martes 14 de diciembre de 2010

GRACIAS POR QUERERME TANTO

Tengo la suerte de que la naturaleza, Dios o simplemente una coincidencia me hayan regalado un trocito de vida. Siendo consciente de ello, quiero aprovechar mi oportunidad lo más que pueda y, supongo que como a todo el mundo, me encantaría hacerlo bien. 

Todos soñamos con dejar una bonita huella en el corazón de aquellos que realmente nos importan y aunque no siempre diga todo cuanto pienso, sí es cierto que siento todo lo que digo. Es más, disfruto haciéndolo porque sé a ciencia cierta que estoy diciendo la verdad.

Me encanta soñar, es cierto. Me encanta imaginar un mundo ideal en el que todo es eterno, constante e infinito. Disfruto creando mi propia fuente de ilusión y, sobre todo, cuando miro con los ojos abiertos esta realidad que me hace darme cuenta de que soy más afortunada de lo que podría haber plasmado mi inventiva en ninguno de mi sueños.

Y te lo digo... sí. Me gusta dejarte el alma al descubierto y hacerte saber cuánto te quiero no sólo demostrándotelo. Para mí es una necesidad compartir contigo esta felicidad que me haces disfrutar a cada segundo. Necesito tener la certeza de que si la vida, la naturaleza, Dios o cualquier otra coincidencia me hacen apartarme de ti, sepas que todo cuanto te digo (incluso algo de lo que callo) es lo que realmente siento en lo más profundo de mi corazón.

Ya sé que lo sabes. Sé (incluso porque tú me lo has dicho) que no es necesario que te lo diga, pero esta necesidad casi física (no sólo moral) me nace del sentimiento que rodea tu presencia y no pienso esperar a que llegue el día que no sepas que te quiero para recordártelo. Prefiero que no se te olvide. 

Quiero que el mundo sepa que compartiendo la vida contigo soy consciente a cada segundo de lo maravilloso que es tenerte a mi lado.
GRACIAS por quererme tanto. 



lunes 6 de diciembre de 2010

JUST UN ANY DESPRÉS...

Just un any després de saber que volia pasar cada segon al teu costat, m’agradaria fer-te la carta d’amor més bonica del món i celebrar que et tinc ara amb mi.

En ella posaria en cada frase quant T’ESTIMO i quantes vegades li dono gràcies a la vida per poder-t’ho dir. Però… encara i que podría fer-ho, crec que puc parlar directament des del cor i dir-te sencillament que estic vivint un dels meus millors somnis, que sentir-te a prop encara i que a vegades siguis lluny em dóna la força suficient per sentir-me una diosa sempre als teus braços.

Encara haig d’inventar paraules per descriure com sento que la teva presencia és la llum que il.lumina el camí que em porta diariament a la felicitat.

Per mi cada dia és un aniversari per celebrar.

Gràcies per existir!!

domingo 28 de noviembre de 2010

UN SEGON SENSE TU.


Ara tinc el plaer i l'honor de poder dir-t'ho diariament mentre em mires als ulls.
Sí... és veritat!! M'ho crida l'ànima indefinidament!! i si estigués a les meves mans, no pasaria un segon de la meva vida sense tu.
T'estimo, Nion.
En totes les maneres posibles i en l'única que realment es pot.... amb tot el meu cor.

sábado 13 de noviembre de 2010

LA IMAGEN DE UNA FASTASÍA

Hoy hemos estrenado la imagen de una fantasía.
Me encanta verte feliz!! Sonriendo a la vida y haciéndome sentir la persona más afortunada del universo.
Ya añoro otro de tus besos!! Nada puede compararse a tus susurros entre el silencio de las llamas que acompañaban el ambiente de esta realidad que me estás ayudando a convertir en el mejor de mis sueños.
Gracias Nion; gracias por hacerme tan FELIZ.........